neden yazıya dönmüyorum?

bu soruyu sorup sorup kendime kızıyorum. 20'li yaşlarımdan önce en büyük rahatlama aracımdı yazmak. aile ve okul dışında hemen hemen hiçbir şeyle dolmayan vakitlerdeki en rahatlatıcı, terapik, eğlenceli, yaratıcı aktivitemdi. tabii ki artık daha özgür, daha renkli, daha dolu bir hayatım olduğu için şanslıyım. ama geçmişimdeki önemli bir parçama yüz çevirdiğimi hissediyorum. ayrıca kaydetmenin hayata anlam, destek, estetik ve dayanak sağladığını düşünüyorum. bu arada yaşadıklarım: * lojmanda bir sorumluluk aldım üstüme: tüm aidatlar ve gelir - gider kayıtları bende toplanacak. * yök yasası değişmiş. ales'in önemini azaltan bir yasa olmuş. artık ales ve yds'den geçsen bile okula girme oranın eskiden 4'te 1'ken şimdi 10'da 1. moralim bir parça bozuldu tabii. yine de benim için iyi ya da kötü nelere yol açacağını bilemiyorum yasanın. kadere, kısmete inanıyorum. ama bu iş olsun istiyorum. çok istiyorum. olması gerektiğini hissediyorum. bu haftalık hedeflerim: * iyileşmek * halk eğitimdeki yoklama listesini düzene sokup oradaki ücret alma işimi halletmek * ingilizce yazma ve konuşma çalışmak ve makaleleri takip etmek * sevgilime spor ayakkabısı almak - inanılır gibi değil ama 6 aydır ilk hediyem olacak kendisine. * ales matematik çalışmak

bu da benim ilk sevgililer günü çiçeğim :)